2016
Przyroda wokół nas
Powrót na Promenadę
W miniony poniedziałek po wielu dniach nieobecności wreszcie wpadłem do Mysłowic. Tytułową ulicę zaliczyłem na końcu, ale wobec wzmiankowania jej w kilku ostatnich numerach naszego tygodnika pozwolę sobie wtrącić swoje trzy grosze w kilku kwestiach.
Kamuflaż
Niezależnie od tego w jakim stanie znajduje się ta ulica, szczególnie na odcinku od Przewiązki do południowo-wschodniego krańca jest ona atrakcyjnym traktem spacerowym. Oczywiście istnieje potrzeba dokonania tutaj pewnych inwestycji, ale na początku wystarczyłoby przy południowo-wschodnim zakątku umieścić kilka tabliczek, strzałek pokazującym osobom z zewnątrz sposób dotarcia tutaj z tego kierunku. Teraz kiedy patrzę z góry wiem, że powinienem pójść ulicą Sułkowskiego do linii kolejowej i za nią bez trudu trafiłbym do celu. Inna opcja to skręcenie z ulicy Portowej, oczywiście na północ od linii kolejowej w ulicę Józefa Kani. Ja niestety poszedłem do końca ulicy Portowej, przedarłem się przez chaszcze byłej linii kolejowej, by w końcu we właściwym momencie, intuicyjnie odbić, tak iż wyszedłem przy dopiero co odnowionym źródełku. Cóż wstąpił do piekieł, po drodze mu było. Po prostu sposób dotarcia w tę okolicę z tej strony jest bardzo zakamuflowany.
Promenada między dopływem a Przewiązką
Prawie tajemnica
Jestem szczęśliwym posiadaczem bardzo grubej antologii humoru żydowskiego zestawionego przez Roberta Stillera. Na stronie 498 czytamy: Tajemnica mojego zdrowia i młodego wyglądu polega na tym, że przez cale życie jem dużo cebuli i czosnku. Też mi tajemnica. Wędrując zielonym odcinkiem promenady, gdzieś tak pośrodku przekonamy się, iż nie jest tajemnicą, że miasto do dziś ma problem z gospodarką ściekową. Za betonowym płotkiem znajduje się otwarty kanał ściekowy. Widok zasadniczo nie zmienił się od 2007 roku, kiedy jego zdjęcia opublikowałem na swoim miejscu w sieci. Znajdziecie go pod tytułem „2007-01-22 Od Sosnowca do Mysłowic”. Aby nie rozwijać tematu powiem tylko, że przy panującej tutaj atmosferze, szczególnie w ciepłe dni aromat otwartego szamba z delikatną nutą gnojowicy to perfuma dla Shrecka. Po prostu tu nie zaszła zmiana. Tylko jedna myśl nie daje mi spokoju, czy za „starej piyrvy”, czyli do 1922 roku też tutaj tak było. Przecież na on czas to był reprezentacyjny trakt spacerowy wiodący ku Wieży Bismarcka.
Swoisty dopływ Czarnej Przemszy
Kilka pomysłów
Jeśli idzie o mnie to uważam, że atrakcyjność tego miejsca mogłoby podnieść w miarę szczegółowe opisanie pięknych okoliczności tutejszej przyrody. Mogłyby to być tabliczki z nazwami gatunków drzew. Gatunki zasadniczo są trywialne, na przykład klony zwyczajne, lipy drobnolistne, ale upowszechniania wiedzy nigdy dosyć. Można by też jedną ze ścieżek doprowadzić do pobliskiej Przemszy. Tam spore płaty drzewostanu tworzy wierzba biała. Trudniej byłoby opisać roślinność zielną, ale jest to do zrobienia. Ładne fioletowe kwiaty ma poziewnik miękkowłosy. Żółtymi kwiatami atakują amerykańskie nawłocie. Jest też rodzimy wrotycz pospolity. Na byłym torowisku trafiają się skupiska okazałej byliny, rdestowca japońskiego. W cieniu drzew skrywa się azjatycki niecierpek drobnokwiatowy.
Poziewnik miękkowłosy
Zasadniczo postuluję by promenadę przedłużyć do Słupeckiej Górki, pamiętając o przyrodzie, chociaż na sposób zagospodarowania tego miejsca ma niewątpliwie wpływ piętno historii. Mojej rodziny też ono dotyczy. Wśród wspomnianych ofiar z lat 1945 – 1947 w liczbie 2331 był także mój dziadek Wincenty Chroboczek. Ja urodziłem się około 10 lat po jego śmierci.
Piotr Grzegorzek
kustosz Muzeum w Chrzanowie https://muzeum.chrzanow.pl/
Co Tydzień nr 35, 1 – 7 września 2016 r.
