2019
Lekarz i samorządowiec
Teodor Obremba urodził się 24 lipca 1890 r. w wiosce Brandewalde (ob. Pogórz) w powiecie prudnickim, w rodzinie rolniczej Teodora i matki Franciszki. Po ukończeniu szkoły powszechnej zaczął uczęszczać do gimnazjum w Gliwicach.
Z powodu działalności „wielkopolskiej”, określanej przez władze pruskie jako „wywrotowa”, młody Teodor został relegowany ze szkoły. Dopiero na skutek interwencji Polskiego Koła Poselskiego w Parlamencie Rzeszy Niemieckiej pozwolono mu na kontynuowanie nauki w gimnazjum w Wittstocku na terenie Brandenburgii, gdzie w 1912 r., a więc dopiero w wieku 22 lat złożył pomyślnie egzamin maturalny. Bez większych przeszkód został wpisany na listę studentów, początkowo Wydziału Filozoficzno-Teologicznego Uniwersytetu we Wrocławiu, by po roku przenieść na Wydział Lekarski.
W czasie studiów ponownie włączył się w działalność niepodległościową w Związku Akademików Górnośląskich. Wybuch pierwszej wojny światowej sprawił, że studenta Otrembę wcielono do armii pruskiej i skierowano na front zachodni. Po zakończeniu wojny kontynuował studia medyczne, by w 1920 r., w wieku już 30 lat uzyskać dyplom doktora medycyny.
Szpital miejski, ok. 1910 r.
W okresie walk o przynależność państwową G. Śląska włączył się w działalność narodową, sprawując funkcję komisarza plebiscytowego w Głogówku i Strzeleczkach w powiecie prudnickim, a następnie przeniesiony został do kierownictwa sanitarnego Dowództwa Obrony Plebiscytu. Uczestniczył w trzecim powstaniu śląskim.
Od czasu włączenia wschodniej części G. Śląska do Polski, dr Teodor Obremba osiedlił się na stałe w Mysłowicach. Podjął pracę w Górnośląskim Szpitalu Czerwonego Krzyża. W latach 1922-1939 był lekarzem mysłowickiej stacji francuskiego Generalnego Towarzystwa Imigracyjnego, Kasy Chorych, Zakładu Ubezpieczeń Społecznych i Dyrekcji Okręgowych Kolei Państwowych. Specjalizował się leczeniu gruźlicy w przychodni przeciwgruźliczej i w szpitalu gminnym w Brzezince.
Obok pracy zawodowej wiele czasu poświęcał działalności społecznej w samorządzie miejskim. W 1925 r. w ramach akcji „odniemczania” władz miejskich komisaryczna rada miejska mianowała go członkiem mysłowickiego magistratu, zaś po wyborach komunalnych w listopadzie 1926 r. został radnym z listy Polskiego Zjednoczenia Stronnictw Chrześcijańskich. W lutym 1927 r. dr. Teodora Otrembę wybrano przewodniczącym prezydium rady miejskiej. W wyborach komunalnych w marcu 1930 r. ponownie wybrany został radnym, tym razem z listy Katolickiego Bloku Ludowego, a następnie także przewodniczącym prezydium rady miejskiej. Ponieważ z przyczyn politycznych nie przeprowadzono na G. Śląsku w ustalonych terminach kolejnych wyborów komunalnych do wybuchu drugiej wojny światowej, dr Teodor Otremba utrzymał mandat radnego i funkcję przewodniczącego mysłowickiej rady miejskiej aż do 1939 r.
W latach okupacji hitlerowskiej losy oddanego miastu lekarza były bardzo skomplikowane. W 1939 r. został aresztowany i osadzony w obozie. Podobnie jak w przypadku innych lekarzy, również dr Obremba dzięki interwencji Izby Lekarskiej został wkrótce zwolniony. W Mysłowicach pozostał jednak tylko kilka miesięcy, gdyż w obawie przed represjami przeniósł do Generalnego Gubernatorstwa. W początkach 1945 roku dr Otremba wrócił wprawdzie na Górny Śląsk, jednakże zamieszkał w Katowicach oraz podjął pracę w DOKP w Katowicach. Tu zmarł 9 maja 1951 r. i spoczął na cmentarzu przy ul. Francuskiej.
Artykuł powstał na bazie opracowania prof. Alfreda Sulika.
Dariusz Falecki
Co Tydzień nr 9, 28 lutego – 6 marca 2019 r.
