2018
Historia Romualda Michałka ze Słupnej (cz. 2)
Gra w piłkę nożną na poziomie pierwszoligowym otworzyła Romualdowi Michałkowi bramę do wyjazdu z Polski na kontynent amerykański. W 1961 r. kierownictwo Polskiego Komitetu Olimpijskiego skierowało go do Kanady do polonijnego klubu sportowego Orzeł Biały.
Pobyt trwał krótko. Na skutek niedotrzymania warunków umowy przez klub kanadyjski, R. Michałek przeniósł się do Nowego Jorku, gdzie jako amator grał w drużynie Falcons, a następnie w drużynie Inter, które uczestniczyły w rozgrywkach zawodowej ligi amerykańskiej. Trzykrotnie wystąpił w reprezentacji ligi amerykańskiej, która w tych latach była równoznaczna z reprezentacją Stanów Zjednoczonych.
Grając amatorsko w drużynach nowojorskich w latach 1961-1965 pracował zawodowo w firmie badawczo-rozwojowej zakładów przemysłowych (Halcon International) w charakterze inżyniera projektanta. Jednocześnie duży nacisk Romuald Michałek położył na dalsze kształcenie. W 1970 r. uzyskał stopień magistra inżyniera che-mika na Wydziale Inżynierii New York University, zaś w roku następnym złożył egzaminy z wszystkich dziedzin inżynierii na Newark College of Engineering w New Jersey, uzyskując tytuł licencjonowanego inżyniera (Professional Engineer). W celu pogłębienia wiedzy ekonomicznej podjął studia na Fairleigh Dickinson University w New Jersey, uzyskując w 1981 r. tytuł magistra z dziedziny biznesu (Masters in Business Administration). Otwarło to drogę do wielkiej kariery zawodowej.
W latach 1965-1989 pracował w olbrzymim przedsiębiorstwie chemicznym Engel-hard Minerals and Chemicals Corporation. Korporacja należała do jednej z największych rafinerii metali szlachetnych na świecie oraz zajmowała się produkcją różnych związków chemicznych i katalizatorów dla wielu gałęzi przemysłowych. Miała swoje filie w krajach na wielu kontynentach oraz zatrudniała ponad 50 tys. pracowników.
W miarę pogłębiania swej wiedzy fachowej i doskonalenia praktyki zawodowej Romuald Michałek szybko awansował w korporacji Engelharda. W 1965 r. praco wał na stanowisku kierownika biura projektów, w 1970 r. otrzymał awans na dyrektora ds. ochrony środowiska w 23 filiach korporacji na całym świecie, zaś w 1979 r. powierzono stanowisko generalnego menedżera wszystkich rafinerii i zakładów chemicznych korporacji Engelharda, a w latach 1981-1989 dyrektora rozwijania biznesu w firmach korporacji w USA oraz w krajach Ameryki Południowej, Afryki Południowej, Europy Zachodniej, Korei Południowej, Japonii i Hong Kongu. Po 24 latach pracy w Engelhard Corporation przeszedł na emeryturę. W tym okresie zgłosił dwa patenty, które zastosowano w praktyce. Prócz tego w latach 1977-1980 był wykładowcą na Newark College of Engineering, gdzie jako adiunkt-profesor prowadził zajęcia z przemysłowej ochrony środowiska. Opublikował wiele artykułów związanych z inżynierią i ochrona środowiska. Wygłosił kilkanaście referatów na międzynarodowych konferencjach poświęconych tematyce zapobiegania zanieczyszczenia środowiska i poprawy efektywności w przemyśle.
Artykuł powstał na bazie opracowania prof. Alfreda Sulika.
Dariusz Falecki
Co Tydzień nr 38, 20 – 26 września 2018 r.
