„Podróże w czasie” to nowy cykl, który przenosić nas będzie w przeszłość, do czasów, wydarzeń, miejsc i postaci zapisanych na kartach dziejów Mysłowic. Przypominać będzie, jak szczególną historią na tle innych metropolii Górnego Śląska wyróżnia się miasto i że warto ją wciąż na nowo ukazywać i odkrywać.
W dzisiejszych czasach ręcznie napisany list jest niezwykłą rzadkością. Obecnie wiadomości przekazuje się w szybki i prosty sposób zwykle ograniczający się do kilku słów. Papierowy list został zastąpiony mailami czy sms-ami, przez co też znaczenie tradycyjnej poczty jest zdecydowanie mniejsze aniżeli np. 100 lat temu.
Warto też wspomnieć, jak długa jest historia samego przesyłania korespondencji. Sięga ona już czasów pierwszych Piastów. Za panowania Bolesława Chrobrego wprowadzono tzw. podwody. On też rozbudował sieć komunikacyjną na potrzeby państwowe. W późniejszych latach przesyłki były przekazywane w różnorodny sposób np. za pośrednictwem podróżujących kupców, a sama instytucja poczty w Polsce miała się narodzić dokładnie w 1558 r.
Początki mysłowickiej poczty sięgają roku 1710 – na ten czas datowana jest pierwsza wzmianka o jej istnieniu. Jednak najwięcej informacji pochodzi z późniejszego czasu, przypadającego na okres panowania pruskiego. Do 1816 r. korespondencja przekazywana była do urzędu znajdującego się w Tarnowskich Górach. Wówczas przewozili ją mieszczanie, którym towarzyszył strażnik pocztowy. W tym czasie uruchomiono szlak pocztowy prowadzący z Tarnowskich Gór, przez Bytom, Królewską Hutę (dzisiejszy Chorzów), Mysłowice do Krakowa. Wóz z przesyłkami przejeżdżał przez Mysłowice dwa razy w tygodniu. W 1817 r. na rynku pojawiła się siedziba pocztmistrza. Z kolei w 1833 r. nastąpiła częściowa zmiana trasy kuriera pocztowego, który od tej pory przekazywał korespondencję do Nowego Bierunia. Tam zlokalizowany był punkt zbiorczy na trasie Wrocław-Kraków.
Przełomowym momentem sytuacji mysłowickiej poczty było uruchomienie w mieście w 1846 r. kolei żelaznej na odcinku Wrocław-Mysłowice. Wtedy też siedziba poczty została umieszczona w budynku dworcowym, a pierwsza skrzynka na listy została zawieszona na ratuszu w rynku. W 1853 r. w Mysłowicach pojawiła się stacja telegrafu również znajdującego się w budynku dworcowym, a w 1863 r. przeniesiono ją do budynku na rynku. Należy dodać, że ceny za usługi były bardzo wysokie. Ciągły wzrost przesyłek przyczynił się do podjęcia decyzji przez Dyrekcję Cesarskiej Poczty do budowy odrębnej siedziby poczty. Budynek oddano do użytku w 1888 r. Autorem projektu był K. Fordmann. Obiekt ten stanowi niezwykły przykład architektury eklektycznej – stylu łączącego w sobie elementy różnych epok. Motywem znamiennym jest umieszczony w bocznej elewacji przedstawienie postaci Hermesa, mitologicznego boga kupców, podróżnych, ale także złodziei.
W 1901 r. w mysłowickim urzędzie pocztowym zatrudniony był dyrektor, 25 urzędników, 5 listonoszy, 9 konduktorów pocztowych, 2 listonoszy wiejskich oraz 9 posłańców. Mysłowickiej poczcie podlegały oddziały w Chełmie Wielkim, Imielinie i Janowie. W 1922 r. m.in. pocztę przejęła administracja polska. Przedsiębiorstwo Państwowe Poczta Polska, Telegraf i Telefon utworzono 1 lipca 1928 r. Wówczas znacząco rozszerzono zakres świadczonych usług. Właśnie w tym czasie Urząd Pocztowy w Mysłowicach wyróżniał się różnorodnością przesyłek na tle innych gmachów pocztowych m.in. w Katowicach, Bielsku, Chorzowie oraz Rybniku. Wówczas dyrektorem mysłowickiej poczty był Konstanty Ryszka. Należy podkreślić, że w gmachu mieściła się także centrala telegraficzna i telefoniczna stanowiąca w latach 1922-1923 główny środek komunikacji między miastami.
Obecnie XIX-wieczny gmach mysłowickiego urzędu pocztowego nadal pełni swoją funkcje, a jego wyróżniająca się architektura jest jednym z ciekawszych zabytków w mieście.
Niniejszy artykuł powstał na podstawie publikacji: A. Sulika „Historia Mysłowic do 1922 r.” i „Historia Mysłowic 1922-1945” oraz A. Piwowarczyka „Mysłowice – roczniki 1295-1995”.
Artykuł ten ukazał się na stronie Gazety Mysłowickiej 27 października 2014r.