Ławki stanowią najmniejszą dzielnicę Mysłowic położoną w najbliższym sąsiedztwie Wesołej oraz Krasów.
Już z 1637 r. pochodzi jedna z najstarszych wzmianek dotycząca Ławek. Ciekawą historię posiada sama nazwa dzielnicy. Na historycznych mapach obszar ten był różnie nazywany, m.in.: na mapie Księstwa Opolskiego z 1736 r. nosi miano „Ławky”. Natomiast na mapie z 1765 r. obejmującej „Pszczyńskie Dynastie” widnieje określenie „Ławsky”. Według tradycji używana do dnia dzisiejszego nazwa „Ławki” ma wiązać się z ławkami, które w przeszłości rozumiane były jako kładki, dzięki którym przechodziło się przez potok Przyrwa, zwany także potokiem Ławeckim. Dzisiaj ową trasę stanowi tzw. Droga Murckowska.
Ławki są obszarem wyróżniającym się na tle innych mysłowickich dzielnic przede wszystkim ze względu na otaczające go lasy. Leżą w północnym paśmie tzw. pszczyńskich lasów, który do połowy XIX w. był zwartym kompleksem leśnym. Na przestrzeni lat nie powstało tu wiele zabudowań, co z pewnością można uznać za niezwykły walor dzielnicy.
Zanim w Ławkach utworzono parafię, jej mieszkańcy uczęszczali do kościołów na Wesołej, Krasowach oraz w Hołdunowie. Z inicjatywą wzniesienia w dzielnicy obiektu sakralnego wyszedł w 1986 r. ks. Stanisław Achtelik. Już rok później uzyskano zgodę na jego budowę. Co ciekawe projekt kościoła wykonany przez inż. Adama Lisika pierwotnie miał być zrealizowany w miejscowości Wieprz koło Andrychowa. Wzniesienie kościoła ławeckiego wiązało się z niemałymi trudnościami – m.in. wymagało sporych interwencji w ukształtowanie terenu. W realizacji projektu kościoła brali udział także doświadczeni inżynierowie oraz uznani artyści: Adam Kotowski oraz Andrzej Kulesz – odpowiedzialni za konstrukcje obiektu, Maciej Bieniasz – autor oprawy malarskiej czy Zygmunt Brachmański – twórca dekoracji rzeźbiarskiej. Należy podkreślić, że w budowę kościoła zaangażowali się również sami mieszkańcy. Ciekawostkę stanowi fakt, że materiał i cegła, z której wznoszono kościół, pochodziła m.in. z młyna rozebranego w 1987 r. oraz wyburzonej rok później cegielni na Wesołej. W 1988 r. ustanowiono tymczasową parafię, której nadano wezwanie Ciała i Krwi Pańskiej, natomiast 1 stycznia 1993 r. kościołowi przyznano status parafii stałej. Rok później abp Damian Zimoń dokonał jej poświęcenia. Budynek kościoła wyróżnia się śmiałym i nowatorskim rozwiązaniem, które zostało zauważone i docenione, o czym świadczą uzyskane nagrody. W 1995 r. otrzymał on wyróżnienie w konkursie „Architektura Roku Województwa Śląskiego ’95”. Z kolei w 2012 r. obiekt wygrał plebiscyt na najpiękniejszy kościół województwa śląskiego.
Fragment zapominanej historii Ławek stanowią także tragiczne wydarzenia, choć opracowania dotyczące II wojny światowej rzadko wspominają o dzielnicy. W 1941 r. powstał na jej terenie obóz pracy, przekształcony dwa lata później w filię obozu oświęcimskiego. Tu w barakach umieszczano więźniów zmuszanych do przymusowej pracy w pobliskiej kopalni. Wraz z likwidacją obozu baraki przystosowano na potrzeby mieszkalne dla rodzin pracujących w kopalni. Z czasem baraki zostały wyburzone, a na ich miejscu powstała asfaltownia oraz magazyny.
Ławki można uznać za dzielnicę niezwykłą. Panuje tu równowaga między przestrzenią zieleni a zabudowaniami tradycyjnymi i nowoczesnymi. Wszystkim, którzy chcieliby poszerzyć swoją wiedzę na temat dzielnicy, jej dziejów oraz zapoznać się z ciekawą historią tutejszej parafii, należy polecić książkę ks. Mariana Zielnioka „Kompleks sakralny w Mysłowicach Ławkach, czyli wielkie dzieło małej wspólnoty” oraz publikację Julii Sowińskiej „Forma i sacrum. Współczesne kościoły Górnego Śląska”.
Artykuł ten ukazał się na stronie Gazety Mysłowickiej 17 maja 2014r.